Kimsə soruşanda “necəsən?”, əgər içində doğrudan da danışmaq varsa, sus.
Çünki adam sadəcə “yaxşıyam, sən?” cavabı gözləyir.
Başlasan, “əslində heç nə yolunda getmir, amma...” deyə, səssizlikdən utanacaq.
Yəni dürüstlük bəzən təkcə sənə düşür. Digəri hazırsız olur.
Ona görə də “yaxşıyam” yazırıq, ürək isə “sənə nə deyim ki...” deyir.
hər dəfə kimsə soruşanda "nəcəsən?" avtomatik "yaxşıyam" deyirəm. əslində içim dağılıb, ama kimə nə deyim? başa düşən yoxdu, ona görə də hər şey qaydasındaymış kimi davranıram. bu da həyatın serialıdı.