Onun getdiyini dediyi gün. Sanki canımdan bir parça qopub onunla birlikdə getdi. Özümün bir hissəsini apardı, inamımı apardı. Aşiq insanı gözündən tanıyarsınız, elə deyilmi? O, daim sevinc saçır, üzü çəhrayı rəng alır, həyəcan içində olur... Bax, o hissi məndən aldı. Daha heç vaxt o səviyyədə yüksəlmiş hiss edə bilmədim. Kim olursa olsun, nə olursa olsun. İllər boyu bu boşluğu heç nə doldura bilmədi, doldura da bilməzdi. O geri dönsə belə, artıq bir dəfə getmişdi.
Hər şeyimin ilki idi: ilk uzun münasibətim, ilk birlikdə olduğum adam, ilk musiqi qrupum, ilk birlikdə yatdığım insan. Elə bir dönüş nöqtəsi oldu ki, onun gedişindən on il keçdi. Kırıldığım yerdən böyüdüm. Heç vaxt ona geri dönmədim. "Bir gün qayıdacağam" deyərək getmişdi, amma mən o qapını heç vaxt ona açmadım. Onun hər xırda detalını əzbər bilirdim, indi isə səsini belə xatırlamıram.
Bir xatirəmi danışmaq istəyirəm. Onunla ayrılalı 3-4 il olmuşdu. Bir gün küçədə qarşıma çıxdığını gördüm, amma gecə idi. Yolumu dəyişə biləcəyim bir seçim yox idi, yalnız geri dönə bilərdim, amma geri dönmək istəmirdim. Məsafə qoydum. O, irəliləməyə başladı, məni heç görmədən. Küçə lampaları başımızın üstündəydi. Həmin kölgələr uzanıb qısalır, deyilmi? O, çox uzaqdan gedirdi, amma kölgəsi mənə tərəf uzanmağa başladı. Mən də daha sürətli addımlamağa çalışaraq öz kölgəmi onun kölgəsinə qarışdırdım. O qısa an içində itirdiyim sevincin ürək döyüntüsünü hiss etdim. Bu, onunla ayrıldıqdan sonra sonuncu təmasım oldu. Və bəli, mənim üçün bu təmas idi.
Həqiqətən də hər təmas iz qoyur.
Hər şeyimin ilki idi: ilk uzun münasibətim, ilk birlikdə olduğum adam, ilk musiqi qrupum, ilk birlikdə yatdığım insan. Elə bir dönüş nöqtəsi oldu ki, onun gedişindən on il keçdi. Kırıldığım yerdən böyüdüm. Heç vaxt ona geri dönmədim. "Bir gün qayıdacağam" deyərək getmişdi, amma mən o qapını heç vaxt ona açmadım. Onun hər xırda detalını əzbər bilirdim, indi isə səsini belə xatırlamıram.
Bir xatirəmi danışmaq istəyirəm. Onunla ayrılalı 3-4 il olmuşdu. Bir gün küçədə qarşıma çıxdığını gördüm, amma gecə idi. Yolumu dəyişə biləcəyim bir seçim yox idi, yalnız geri dönə bilərdim, amma geri dönmək istəmirdim. Məsafə qoydum. O, irəliləməyə başladı, məni heç görmədən. Küçə lampaları başımızın üstündəydi. Həmin kölgələr uzanıb qısalır, deyilmi? O, çox uzaqdan gedirdi, amma kölgəsi mənə tərəf uzanmağa başladı. Mən də daha sürətli addımlamağa çalışaraq öz kölgəmi onun kölgəsinə qarışdırdım. O qısa an içində itirdiyim sevincin ürək döyüntüsünü hiss etdim. Bu, onunla ayrıldıqdan sonra sonuncu təmasım oldu. Və bəli, mənim üçün bu təmas idi.
Həqiqətən də hər təmas iz qoyur.