kafedə oturmaq, sadəcə bir yerə getmək deyil, bəzən özünlə baş-başa qalma anıdır. içində sükunət, xaricində kiçik səslər — kofe qəhvəxanasının sükunəti ilə həyatın ən gərgin anlarını belə unudursan.

bəzən yalnız oturmaq, sadəcə başını qaldırıb ətrafı izləmək belə kifayətdir. insanlar bir-birini tanıyır, gülümsəyir, bir şeylər danışır — amma sən yalnız bir fincan içirsən və bu anı yaşayırsan.

bəzən də söhbət etmək istəyirsən. qəhvə birləşdirir, daha çox səmimi edir. iki insan arasında sadəcə bir fincan içki yetər ki, hər şey daha rahat, daha normal görünsün.

amma ən yaxşısı o anı yaşamaqdır: heç bir məqsəd olmadan, heç kimə qarşı bir plan qurmadan, sadəcə kafedə oturmaq və dünya ilə bir neçə dəqiqə də olsa əlaqə qurmaq.