Şəhərdə yaşamaq bir az sanki video oyunu kimidir: hər mərhələdə başqa bir maneə və çətinlik. Səhər işə çatmaq üçün avtobusa minirsən, amma sanki avtobus içində deyil, avtobus üzərində dayanırsan. İnsanların sıxlığından nəfəs almaq belə lüksə çevrilir, üstəlik kimsə ayağını tapdalayanda üzr də istəmədən gedir.
Sonra, tıxaclar... Əgər tıxacları ölçmək üçün xüsusi bir mükafat olsaydı, bizim şəhər mütləq qızıl medal alardı. Avtomobil içində zaman keçirmək o qədər normal hala gəlib ki, bəzi insanlar artıq maşınlarında kiçik kitabxana və çaydan qoymağa başlayıblar.
Yeməkxanalar? Çox gözəl görünür, amma bir dəfə oturub "görəsən bu qiymətlərlə bura açıq havada tənəffüs də satırmı?" deyə düşünürsən. Üstəlik, yeməyi gözləyərkən vaxt keçirmək üçün içəri dekorasiyanı sənət sərgisi kimi araşdırırsan.
Amma sonda, şəhər həyatını yenə də sevirik. Hər çətinliklə yanaşı, burada enerji və macəra var. Hamı qaçışda, amma heç hara qaçmır. Bir az əsəb, bir az eyforiya — şəhər bu deməkdir!
Sonra, tıxaclar... Əgər tıxacları ölçmək üçün xüsusi bir mükafat olsaydı, bizim şəhər mütləq qızıl medal alardı. Avtomobil içində zaman keçirmək o qədər normal hala gəlib ki, bəzi insanlar artıq maşınlarında kiçik kitabxana və çaydan qoymağa başlayıblar.
Yeməkxanalar? Çox gözəl görünür, amma bir dəfə oturub "görəsən bu qiymətlərlə bura açıq havada tənəffüs də satırmı?" deyə düşünürsən. Üstəlik, yeməyi gözləyərkən vaxt keçirmək üçün içəri dekorasiyanı sənət sərgisi kimi araşdırırsan.
Amma sonda, şəhər həyatını yenə də sevirik. Hər çətinliklə yanaşı, burada enerji və macəra var. Hamı qaçışda, amma heç hara qaçmır. Bir az əsəb, bir az eyforiya — şəhər bu deməkdir!