Pulun birbaşa xoşbəxtliyə təsir etməsi ilə bağlı iddialar, əslində, çox vaxt həqiqətdən uzaqdır və əksər hallarda bir mifdən ibarətdir. Məsələn, hamımız intiharın dərin bir mutsuzluqla əlaqəli olduğunu bilirik. Heç xoşbəxtlikdən intihar edən bir insan gördünüzmü? Bəs niyə dünyanın ən yüksək həyat standartlarına sahib olan Skandinaviya ölkələri eyni zamanda intihar statistikasında ön sıralardadır? Bu sual, pulun və rifahın xoşbəxtlik üçün yetərli olmadığını düşünmək üçün ciddi bir səbəbdir.
Hamı işini gücünü qoyub, xoşbəxt olmaq üçün hər şeyini dəyişməyə çalışır. Amma bəzən elə bir nöqtəyə gəlirsən ki, heç bir dəyişiklik olmadan sadəcə olduğun kimi xoşbəxt olmağı başa düşürsən. Xoşbəxtlik, əldə ediləcək bir şey deyil, sadəcə qəbul ediləcək bir haldır.
Türkiyədə "mutluyum" ifadəsi çox işlədilir, amma bizdə "xoşbəxtəm" sözü daha dərin mənaya malikdir, sanki böyük, fəlsəfi bir anlayışdır. Gündəlik danışıqda isə adətən "yaxşıyam", "əla", "babat", "normal" kimi ifadələrdən istifadə edirik. Ümumiyyətlə, dilimizdə müsbət ifadələr mənfi sözlərdən azdır. Sanki özümüzü xoşbəxt hiss etməyə bir qədər yadıq...