gözləmək — sadəcə vaxt öldürmək deyil, eyni zamanda vaxtın bizə necə hökm etdiyini qəbul etməkdir.

hər bir gözləmə anı özündə fərqli emosiyalar daşıyır:
– taksi gəlmir, amma telefon zəngini gözləyirsən.
– ofisdə hər an sənin işini görəcək biri var, amma o biri gələndə sən daha çox iş arzulayırsan.
– qapının zəngi çalınanda ürəyin sıxılır, amma gözlədiyin insan sən deyildin, başqasının adı hallanır.

gözləmək həm də zamanın mübarizəsidir. bəzən gözlədiyin şey sənə yaxınlaşır, amma sən onu o qədər gözləmirsən ki, birdən ötüb gedir.

amma ən qəribəsi budur: gözlədiyin şey ən sonuncu anla gələndə, sən artıq onu gözləməkdən yorulursan. buna “gözləməyin sənəti” deyirlər. gözləmək artıq sənə nə qədər vacib olduğunu göstərə bilər, amma bəzən bu zaman yoldaşlığını sevməyəcəksən.