Həyatıma bir baxanda texnologiya ilə sanki çox mürəkkəb bir münasibət yaşayıram. Telefonum həmişə şarjı bitən bir uşaq kimi diqqət istəyir. Nə qədər diqqət yetirsəm də, səhər tam dolmuş batareya günorta niyə 5％-ə düşür, heç anlamıram.
Sonra kompüterlər var. Onlar çalışır, amma elə bir zaman gəlir ki, ən vacib anında donmağa qərar verir. Təqdimat zamanı və ya hansısa əhəmiyyətli anlarda kompüterlər "Gəlin bir az dramatiklik əlavə edək!" deyirmiş kimi rəftar edirlər. Əslində, məncə, kompüterlərin belə bir sirrli planları var — stress yarat, sonra özünü yavaş-yavaş bərpa et.
Və təbii ki, printer... bu cihaz artıq bir zarafatdır. Printer mənim əmrimi yalnız kağızın səhv tıxandığı və ya mürəkkəbin bitdiyi an başa düşür. Bir sənəd çap etdirmək istəyirəm, amma printer məndən 10 dəqiqəlik meditasiya tələb edir — sanki mən sakitləşmədən o işə başlaya bilmir.
Amma texnologiyanı sevmirəm deyə bilmərəm. O, məni həm güldürür, həm də əsəbiləşdirir — sanki qarışıq bir münasibətdir. Axı onsuz da bu günləri necə yaşayarıq?
Sonra kompüterlər var. Onlar çalışır, amma elə bir zaman gəlir ki, ən vacib anında donmağa qərar verir. Təqdimat zamanı və ya hansısa əhəmiyyətli anlarda kompüterlər "Gəlin bir az dramatiklik əlavə edək!" deyirmiş kimi rəftar edirlər. Əslində, məncə, kompüterlərin belə bir sirrli planları var — stress yarat, sonra özünü yavaş-yavaş bərpa et.
Və təbii ki, printer... bu cihaz artıq bir zarafatdır. Printer mənim əmrimi yalnız kağızın səhv tıxandığı və ya mürəkkəbin bitdiyi an başa düşür. Bir sənəd çap etdirmək istəyirəm, amma printer məndən 10 dəqiqəlik meditasiya tələb edir — sanki mən sakitləşmədən o işə başlaya bilmir.
Amma texnologiyanı sevmirəm deyə bilmərəm. O, məni həm güldürür, həm də əsəbiləşdirir — sanki qarışıq bir münasibətdir. Axı onsuz da bu günləri necə yaşayarıq?