Hər dəfə təyyarəyə minib əyləşəndə, sanki kiçik bir sosial eksperimentdə iştirak edirmişəm kimi hiss edirəm. İlk olaraq, oturacağın yer seçimi gəlir. Hamı pəncərə kənarını istəyir, amma mənimki adətən tualetə ən yaxın oturacaq olur — istəsəm də, istəməsəm də.
Sonra "təhlükəsizlik təlimatları" başlayır. Stüardessa sanki aktyorluq dərsi verir, amma mənim baxışlarım artıq təyyarənin uzaqdakı qanadına yönəlib. Təyyarədəki yeganə sualım: “Bu qanad həqiqətən burada qalacaqmı?"
Təyyarə yeməkləri başqa bir mövzudur. İki seçim var — toyuq və ya makaron. Amma sən seçəndə nədənsə, sənə "bu qədər gecikdin, artıq makaron qurtardı" mesajını alırsan. Toyuğu yeyirsən, amma ağlında hələ də makaron qalır.
Və təbii ki, eniş zamanı. Təyyarə yerə toxunanda hamı elə alqışlayır ki, sanki pilot bizi fırtınanın içindən çıxarıb. Mən də bu coşquya qoşuluram, çünki axı, biz yenə də sağ-salamat yerə çatdıq!
Sonra "təhlükəsizlik təlimatları" başlayır. Stüardessa sanki aktyorluq dərsi verir, amma mənim baxışlarım artıq təyyarənin uzaqdakı qanadına yönəlib. Təyyarədəki yeganə sualım: “Bu qanad həqiqətən burada qalacaqmı?"
Təyyarə yeməkləri başqa bir mövzudur. İki seçim var — toyuq və ya makaron. Amma sən seçəndə nədənsə, sənə "bu qədər gecikdin, artıq makaron qurtardı" mesajını alırsan. Toyuğu yeyirsən, amma ağlında hələ də makaron qalır.
Və təbii ki, eniş zamanı. Təyyarə yerə toxunanda hamı elə alqışlayır ki, sanki pilot bizi fırtınanın içindən çıxarıb. Mən də bu coşquya qoşuluram, çünki axı, biz yenə də sağ-salamat yerə çatdıq!