Yatmaq, insan həyatında ən təbii ehtiyacdır, amma nədənsə ən böyük "macəralardan" biri olur. Səhər zəngli saat çalanda "5 dəqiqə də yatım" deyib özümü aldadıram. Elə bil bu beş dəqiqə mənim həyatımı tam dəyişəcək! Amma həqiqətdə? Yenidən yuxuya getmiş oluram və növbəti dəfəyə yalnız 20 dəqiqə sonra ayılıram.
Yatmağa hazırlaşmaq da öz başına bir layihədir. "Yataqdan əvvəl telefon yox" qaydasını sanki çox ciddi qəbul edirəm — telefonu tərs çevirdiyim an özü mənə qəribə maraqlı bildirişlər göndərir. Yatmağa gedəndə beynim isə tam əksinə — günün bütün problemlərini analiz etmək üçün xüsusi olaraq işə düşür.
Bir də yuxular... Yuxuda bəzən elə qəribə ssenarilər qurulur ki, istəsəm belə onun ssenarisini təkrar yaza bilmərəm. Uçan fillər, cığırda qaçan bananlar — beynim, sanki, yatanda öz kinosunu çəkir.
Amma yenə də yuxu həyatın ən böyük "luxury" hissəsidir. Hər dəfə yatmağa gedəndə onu qiymətləndirməyi öyrənirəm... səhər saat zənginə qədər, əlbəttə.
Yatmağa hazırlaşmaq da öz başına bir layihədir. "Yataqdan əvvəl telefon yox" qaydasını sanki çox ciddi qəbul edirəm — telefonu tərs çevirdiyim an özü mənə qəribə maraqlı bildirişlər göndərir. Yatmağa gedəndə beynim isə tam əksinə — günün bütün problemlərini analiz etmək üçün xüsusi olaraq işə düşür.
Bir də yuxular... Yuxuda bəzən elə qəribə ssenarilər qurulur ki, istəsəm belə onun ssenarisini təkrar yaza bilmərəm. Uçan fillər, cığırda qaçan bananlar — beynim, sanki, yatanda öz kinosunu çəkir.
Amma yenə də yuxu həyatın ən böyük "luxury" hissəsidir. Hər dəfə yatmağa gedəndə onu qiymətləndirməyi öyrənirəm... səhər saat zənginə qədər, əlbəttə.