Yaşlanmaq nə saçların ağarması, nə də üzündə qırışların əmələ gəlməsi deyil. Məncə, yaşlanmaq o vaxt başlayır ki, insan içində “artıq bizdən keçib” düşüncəsinə girir. Başqa heç bir fərq görmürəm. İçimdə o “uşaq ruhu” qalırsa – məsələn, samovarın yanında şirin çörəyi közə tutub çevirməkdən zövq alıramsa – deməli, hələ də gəncəm.

Həyatın çətinliklərinə gülməyi, onlarla zarafat etməyi bacaran insanlar heç vaxt qocalmır. Yaş artdıqca daha yaxşı anlayıram ki, həyatın gözəlliyi sənə verilən nemətlərdə deyil, onları necə qəbul etməyindədir.